Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Για το Λενάκι μου


Της Μαρίας Κανελλάκη

 
«Κι ας μην είμαι εκεί, μαζί σου…να ξέρεις πως θα σε συντροφεύω το βράδυ που θα τσουγκρίζεις  ένα ποτήρι με ρετσίνα και θα τρως τον αγαπημένο μου μεζέ. Αχινοσαλάτα με μπόλικο λεμονάκι… Εκεί, στο ταβερνάκι πάνω στα βότσαλα. Στην Αστυπάλαια. Πιες για μένα. Να’χω καλά ταξίδια και γαληνεμένες θάλασσες. Βαρέθηκα τις φουρτούνες και τα κύματα. Θέλω ν’αράξω σ’ένα απάνεμο λιμανάκι που θα στραφταλίζουν στα νερά του, χιλιάδες χρυσά καθρεφτάκια…»

Το Λενάκι μας ήταν αντράκι. Το γιατρό που δεν τόλμησε να της πει την αλήθεια, τον έλουσε με κοσμητικά του λιμανιού. Πήρε πάνω της την ευθύνη της αρρώστιας, ανέβηκε με αξιοπρέπεια τον Γολγοθά με τις χημειοθεραπείες, την άλλη μέρα ήταν στο πόστο της στη δουλειά και έκανε καλαμπούρι με όλους μας. Τα τσιρότα και τις γάζες στο λαιμό της, τα διακωμωδούσε με σαρκασμό: «Κόπηκα στο ξύρισμα ρε παιδιά!!!.. Είπα να τα πάρω κόντρα σήμερα και ιδού τα ολέθρια αποτελέσματα!».

Κρατήθηκε παλικαρίσια για δυο χρόνια. Να περάσει η μικρή της στη σχολή που ονειρευόταν. Να της εξασφαλίσει το ποσόν που χρειαζόταν για να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Για να έχει ένα στόχο κι ένα πείσμα,  που θα τη συντρόφευαν τις δύσκολες ώρες του πόνου.
Μια μέρα με κάλεσε σπίτι της. Είχα να τη δω καιρό γιατί είχε υποτροπιάσει κι είχε πάρει άδεια επ’ αόριστον. «Θα’ρθεις; Να δεις και τη νέα μου κόμμωση!».
Ζορίστηκα. Δεν ήμουν έτοιμη γι αυτή τη συνάντηση. Την ήθελα αλλά τη φοβόμουν. Επιστράτευσα τα λιγοστά απομεινάρια χιούμορ που μου είχαν απομείνει και της έστειλα ένα μήνυμα.
«Αν η συνάντηση θα περιλαμβάνει επίσημο γεύμα, με γαλλικά κρουασάν βουτύρου, πουγκάκια με τέσσερα τυριά, φουά γκρα  χήνας (που ανάθεμα αν είχα ιδέα τι ήταν!) και γαλλική σαμπάνια, θα δεχτώ την πρόσκληση!».

Με τη δύναμη που της έδινε το αστείρευτο χιούμορ της και το πάθος της για ανατροπές και εκπλήξεις, μου ετοίμασε ένα τραπέζι, όπως ακριβώς της το είχα παραγγείλει.
Ήταν ήδη στο τελευταίο στάδιο και τα πόδια της δεν την κρατούσαν για πολλή ώρα όρθια. Είχε φροντίσει να παραγγείλει όλα τα υλικά απ’ το σούπερ μάρκετ, μαγείρεψε,  έβαλε τα καλά της, στόλισε το τραπέζι και με υποδέχτηκε μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο.
«Είσαι θεότρελη!!!», της είπα σαστισμένη.
«Σκάσε και τρώγε! Θα τα φας όλα! Είναι η παραγγελιά σου!», μου είπε θυμωμένη.
Δεν μιλήσαμε καθόλου για τον απρόσκλητο επισκέπτη στη ζωή της.  Φάγαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε αστείες στιγμές στο γραφείο, κουτσομπολέψαμε, μιλήσαμε για διακοπές, για το ταξίδι στην Αστυπάλαια, που της είχα γανώσει το κέρατο να πάμε παρέα.
«Φιλενάς, αρχές Ιουνίου, πρώτα ο Θεός, σουλατσάρουμε στην παραλία της Μαλτεζάνας και μαζεύουμε αχινούς και χταπόδια! Υπόσχεση!». Το είπε δυνατά, σα να έστελνε τελεσίγραφο  σε μια αόρατη δύναμη που αφουγκραζόταν τη συζήτησή μας.

Πέταξε σα γλάρος ψηλά ύστερα από  μερικούς μήνες. Μου έγραψε ένα μήνυμα, γιατί δεν είχε πια φωνή να μιλήσει. Παρακαταθήκη τα λόγια της. Μεγαλείο η δύναμή της.
Άφησε παραγγελιές σε όλους μας. Για την κόρη της, το σπίτι της, μέχρι και για τις εκκρεμότητες στο γραφείο. Ευχαρίστησε όλους όσους της στάθηκαν στο μοναχικό της αγώνα κι έσβησε ένα κρύο ξημέρωμα του  Μάρτη.
Αν έχω μια μικρή περιουσία  να πορεύομαι στη ζωή μου και να αντλώ δύναμη και αισιοδοξία, είναι οι προσωπικοί μου ήρωες, που ο Θεός με αξίωσε να γνωρίσω στη ζωή μου.
Αν υπάρχει ορισμός της παλικαριάς, τότε ανήκει επάξια σ’ όσους ζουν τη ζωή τους στο έπακρον και κάνουν άγρια παζάρια με το θάνατο, φεύγοντας  με το κεφάλι ψηλά.
«Ευλογία να μη χαμηλώνεις το βλέμμα και να μην υποτάσσεις την ψυχή σου. Σε κανέναν κερατά!...», μου είχε πει κάποτε.
Το τήρησε η θεότρελη! Στην εντέλεια!

Στο τσούγκρισμα που έκανα νοερά μαζί της εκείνο το καλοκαίρι, ένας γλάρος άραξε πάνω στην πλώρη μιας ψαρόβαρκας.
Η ανάγκη μου να τη δω για λίγο; 
Ίσως…




9 σχόλια:

  1. Λένε πως το πένθος και η απώλεια, μας βοηθάνε να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή μας.
    Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω - και κανείς μας δεν είναι, φαντάζομαι - τι γίνεται μετά το απόλυτο σκοτάδι.
    Αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα, είναι πως οι άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή, αφήνουν πίσω τους "κυματισμούς", που εξακολουθούν να δρουν πάνω μας.
    Το "Λενάκι", πρέπει να είχε πολλούς τέτοιους κυματισμούς πάνω σου και είμαι σίγουρη ότι έχουν βρει ένα απάνεμο λιμανάκι στη φιλόξενη ακτή σου.
    Ο γλάρος, άλλωστε, σου το επιβεβαίωσε...

    Γερή γροθιά στο στομάχι, το κείμενό σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαρία δεν έχω τι να πω.
    Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τέτοιες καταστάσεις.
    Το έχω ζήσει από πολύ κοντά με παιδί.
    Αλλά από πολύ κοντά και δεν μπορώ να το διαχειριστώ.
    Με πιάνει θυμός, αγανάκτιση, λύπη, πόνος, όλα μαζί.
    Δεν ξεπερνιέται.
    Αυτοί οι ήρωες όπως λες, πρέπει να μας κάνουν να μην πουλάμε την ψυχή μας για τίποτα και για κανέναν.
    Ποτέ!
    Το κεφάλι ψηλά πάντα Μαρία!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γίνεται αλλιώς άραγε? Γίνεται με σκυφτό κεφάλι και παράδοση? Μπα..σε μερικούς ανθρώπους δε ταιριάζει και δεν αντέχεται τέτοια υποταγή.
    Εγώ πάντως το'χω πει και το δηλώνω, αν είναι να'ρθει ο κερατάς ο καρκίνος να με'βρει, θα του γανώσω το κέρατο...έτσι εύκολα δε θα με πάρει πάντως. Να το ξέρετε.
    Μπράβο Μαρία, που δε ξεχνάς κυρίως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σπουδαία περιουσία,στ'αλήθεια,να έχεις γνωρίσει ανθρώπους σαν το Λενάκι!
    Ελεύθερους,δυνατούς και αξιοπρεπείς!Μια τέτοια περιουσία πρέπει να κληροδοτούμε όλοι στα παιδιά μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτή είναι οι πραγματικοί ήρωες.
    Δύναμη ψυχής και θέληση για ζωή. Τους θαυμάζω.
    Το χιούμορ και το γέλιο πόσο πόνο μπορεί να κρύβουν άραγε; Είναι η δύναμη για να μη το βάζεις κάτω όσα εμπόδια και αν έρχονται.
    Μπράβο Μαρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες σας, που μοιραστήκατε και μοιράσατε απλόχερα τα συναισθήματά σας. Συγνώμη αν έξυσα παλιές πληγές, αλλά νομίζω ότι το να θυμόμαστε, είναι χρέος και αφορμή για να εκτιμάμε ό,τι θεωρούμε ως αυτονόητο στην καθημερινότητά μας.
    Να'στε καλά και πάντα να χαμογελάτε! Κυρίως στα δύσκολα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 'Αν έχω μια μικρή περιουσία να πορεύομαι στη ζωή μου και να αντλώ δύναμη και αισιοδοξία, είναι οι προσωπικοί μου ήρωες, που ο Θεός με αξίωσε να γνωρίσω στη ζωή μου.'

    Μαρία, είσαι πολύ πλούσια... στη ζωή αν κάτι αξίζει είναι η περιουσία που βγαίνιε από το νόημα της φράσης σου αυτής! Να είσαι καλά!

    Όσο για το επιλεγμένο κομμάτι είναι το αγαπημένο μου ever... από τότε που το πρωτοάκουσα παιδί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μαρία,

    Μακάρι όλοι να γνωρίσουν τέτοιους ήρωες, να κρατούν τα λόγια τους και τις πράξεις τους παρακαταθήκη και να τα μοιράζονται με τους άλλους.
    Μια επέμβαση, με νυστέρι το κενό της απουσίας χωρίς αναισθητικό...
    υποκλίνομαι στο "Λενάκι σου"

    ΑπάντησηΔιαγραφή