Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Θάλασσα και όνειρα


Της Φωτεινής Μπούρου



Η ώρα επτά και μισή το απόγευμα. Ο ήλιος ακόμα δεν έχει φύγει.  Η ζέστη υποχωρεί σιγά σιγά. Η κοπέλα έχει μείνει να χαζεύει τη θάλασσα. Είναι ήρεμη, σχεδόν λάδι. Τα κύματα που σκάνε, ίσα που ακούγονται. Είναι οι ψίθυροι της θάλασσας. Απαλοί ψίθυροι. Σαν να απαιτεί η θάλασσα από την κοπέλα την πλήρη προσοχή της. Δε θέλει μόνο να τη βλέπει, αλλά και να την ακούει, όπως αυτή ακούει με προσοχή όλες τις σκέψεις της κοπέλας.


Το αγόρι κάθεται δίπλα στην κοπέλα. Την κρατά σφιχτά μες στην αγκαλιά του, λες και πρόκειται να τη χάσει μόλις τελειώσει αυτή η βραδιά. Δεν έχει πάρει στιγμή τα μάτια του από πάνω της.



Η κοπέλα αισθάνεται αυτήν του τη ματιά καθώς και τη ζεστή του αγκαλιά. Το βλέμμα της αμέσως φεύγει από τη θάλασσα και στρέφεται προς το αγόρι. Τον κοιτάζει μες στα μάτια. Η μόνη σκέψη της, αυτός. Τα βλέμματά τους συναντώνται. Αυτή η συνάντηση διαρκεί μια στιγμή. Είναι όμως από εκείνες τις στιγμές που διαρκούν αρκετά.  Έντονα τα συναισθήματα. Όμως κανείς από τους δύο δεν κάνει κίνηση. Κάτι τους σταματά και δεν είναι η παρέα που ήρθε στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Είναι ο φόβος. Ο φόβος του πότε θα ξαναβρεθούν. Θα δέσει το γλυκό; Και αν όχι; Και αν ναι, πώς θα γίνει;



Το αγόρι δε ρισκάρει. Το θέλει πολύ. Αλλά όχι, δεν είναι έτοιμο να ρισκάρει ακόμα και αν η κοπέλα έχει  όλα αυτά που θέλει. Από τη μία, δεν είναι ο άνθρωπος που θα ανοιχτεί. Φοβάται μην πληγωθεί. Ίσως να έχει πληγωθεί και παλαιότερα. Από την άλλη, δεν είναι και εγωιστής. Σκέφτεται το μέλλον της κοπέλας. Και αυτές είναι λίγες μόνο από τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό του.



Η κοπέλα από την πλευρά της, θέλει κι αυτή  ένα χαρούμενο τέλος. Όμως ξέρει ότι αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια. Δεν κάνει καμία κίνηση. Τα αισθήματα πρέπει να’ναι αμοιβαία. Αυτό, βέβαια , το κατάλαβε. Θέλει, όμως, έναν καλό και έναν αληθινό λόγο από το αγόρι. Αν τον έχει, είναι έτοιμη  να τα ρισκάρει όλα. Αν όχι, νευριάζει που δεν μπορεί να του θυμώσει. Είναι τόσο σωστός απέναντί της που δεν έχει κάτι να του χρεώσει. Και αυτό την κάνει να τον θέλει πιο πολύ.



Μια νύχτα γεμάτη αισθήματα, τρυφερές ματιές, ποτά και γέλια, φτάνει στο τέλος της. Η παρέα πληρώνει το λογαριασμό και ο καθένας πηγαίνει σπίτι του. Ο χαιρετισμός μεταξύ τους; Μια ζεστή αγκαλιά και μια ζεστή ματιά και ο καθένας παίρνει το δρόμο του. Χαμένοι μες στις σκέψεις τους και οι δυο.



Τι θα είχε συμβεί αν δεν τους διέκοπτε η υπόλοιπη παρέα; Ποιος ξέρει… Τώρα όλα έμειναν στα όνειρά τους. Εκτός και αν η ζωή, τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Απλώς, τότε, θα πρέπει να το σκεφτούν καλύτερα ή ίσως και καθόλου. Εξάλλου, «αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε.» (Φερνάντο Πεσσόα)

10 σχόλια:

  1. Αλλίμονο αν εκλογικεύσουμε τον έρωτα!
    Θα χαθεί όλη η μαγεία.
    Θα γίνει απελπιστικά προβλέψιμος και καθόλου διεγερτικός...
    Φωτεινή μου το κείμενό σου είναι τόσο γλαφυρό και περιγραφικό, που βρέθηκα εκεί, ανάμεσά τους και ένιωσα αυτά που ένιωσαν.
    Δυστυχώς είναι απόλυτα ρεαλιστικό και είναι κρίμα να έχουν χαθεί ωραίες στιγμές, μεγάλοι έρωτες, δυνατές σχέσεις, ακόμα και αποτυχίες, από έναν φόβο.
    Μετά από χρόνια (ή και νωρίτερα), θα το μετανιώσουν, που δεν δοκίμασαν τουλάχιστον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δύσκολος ο αγώνας ΛΟΓΙΚΗ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ, Μαρία.
      Ίσως πιστεύουν ότι θα έχουν χρόνο αργότερα, η δεύτερη ευκαιρία...Αλλά καλύτερα είναι να κάνεις κάτι που θέλεις πολύ και ας το μετανιώσεις μετά, παρά να μη το κάνεις και να μετανιώσεις που δε πρόλαβες να το ζήσεις έστω και για λίγο.
      Χαίρομαι που σε μετέφερα εκεί...

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  2. Φωτεινή μου πολύ τρυφερό το κείμενό σου.
    Πραγματικά βρεθήκαμε εκεί όπως λεει και η Μαρία.
    Πρέπει να τολμάμε στην ζωή και να δίνουμε στον εαυτό μας ότι θέλει γιατί αλλιώς θα έχουμε πάντα απωθημένα.
    Ας μην τυρρανιόμαστε με ερωτήματα που δεν προσφέρουν τίποτα.
    Παρεμπιπτόντως σαν να ήσουν εσύ εκεί μου φάνηκε.
    Ισχύει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο Έλενα. Κάποιες φορές πρέπει να κάνουμε και αυτό που θέλει η καρδιά. Αλλά όπως είπα και στη Μαρία είναι δύσκολος αυτός ο αγώνας ανάμεσα στη Λογική και στο Συναίσθημα...
      Παρεμπιπτόντως, μου φαίνεται ότι έχεις καλό ένστικτό.
      Ισχύει;

      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
    2. Φωτεινάκο πάντα στην ζωή σου να προσπαθείς να τολμάς.
      Οτι αισθάνεσαι να το δείχνεις και να μην φοβάσαι ποτέ.
      Να είσαι σίγουρη ότι θα είσαι κερδισμένη ακόμα και αν πικραθείς κάποια φορά.
      Και μην ξεχνάς όπως είπε κάποιος «Οι ευαίσθητες ψυχές έχουν περισσότερη ζωή απ' τις άλλες. Γι' αυτές και τα καλά και τα κακά πολλαπλασιάζονται.»

      Σε φιλώ γλυκά ευαίσθητο κορίτσι!

      Διαγραφή
    3. Κρατώ αυτά που μου είπες, Έλενα, μαζί με την όμορφη φράση. Θα τη προσθέσω στις φράσεις ζωής.
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Πολλές φορές, είναι οι χρονικές συγκυρίες τέτοιες , που ευνοούν ή όχι τη γέννηση και άνθιση μιας σχέσης. Αν είναι να συμβεί κάτι, θα συμβεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο! Μόνο που πρέπει να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα για να μάθουμε το λόγο αυτό....

      Διαγραφή
  4. Θέμα χαρακτήρα και συγκυριών..Η ζωή είναι γεμάτη διακλαδώσεις..μονοπάτια που βρίσκεσαι μονίμως εμπρός τους, μη ξέροντας ποιό να επιλέξεις. Και διαλέγοντας το ένα, ποτέ δε θα μάθεις πώς θα ήταν αν επέλεγες το άλλο. Αλλά άπαξ και ξεκινήσεις να περπατάς σ'αυτό, είναι μάταιο να σκέφτεσαι τί θα μπορούσε να είχε γίνει αν...Και κυρίως χάσιμο πολύτιμου χρόνου.
    Αν είναι να συμβεί, θα συμβεί. Αν όχι, ψυχή βαθιά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι Τζούλυ. Δε μπορείς να περπατάς σε 2 δρόμους ταυτόχρονα. Κάποια στιγμή πρέπει να επιλέξεις. Και η ζωή μας είναι όλο μονοπάτια. Έχω χαθεί γενικότερα αυτή τη περίοδο. Αλλά θα τη βρω την άκρη! Εξάλλου, Φωτεινή με λένε, θα το βρω το φως! ;)

      Διαγραφή