Της Μαρίας Κανελλάκη
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8OiZgEnuyeKKOdTfwB6RmE5ZELskKy3sPp5hLlGnykPXIc4pacyDQJsJPUjwrfKMNA4ZEACullgmQWKn6Qc6Ya2SncN5rJl1bgRPqtob5X-pZmoVDTLLJtT8JNZbjuolIMDwlcaY68CM/s200/mail.jpg)
«…Να πάρεις τη σπιτονοικοκυρά αύριο… εξήγησέ της πάλι… Θα δώσω το βαφτιστικό της μικρής, δε γίνεται αλλιώς… θα της το αντικαταστήσουμε με την πρώτη ευκαιρία… Να μη σταματήσει τ’ αγγλικά του ο μεγάλος… τουλάχιστον να πάρει το χαρτί, να μην πάνε χαμένα τόσα χρόνια στο φροντιστήριο… ύστερα… έχει ο Θεός!... Ας περιορίσουμε κι άλλο τα ψώνια… Θα κάνω αίτηση και στο κοινωνικό παντοπωλείο… Κουράστηκα!... Τα παιδιά να προσέχεις… Να μην πάθουν κακό!... Να βάλουν χοντρά ρούχα το πρωί, χάλασε ο καιρός… μην κρυώσουν Παναγία μου!»
«…Πιάσε μου το χέρι, βάλε με στην αγκαλιά σου… θέλω μια σπηλιά να κρυφτώ απόψε… να κλάψω, να ξορκίσω το χτικιό του φόβου, να λευτερωθώ … κι ύστερα να με φιλήσεις τρυφερά και να μου ψιθυρίσεις στ’ αυτί πως μ’ αγαπάς… να πάρω δύναμη… Η μικρή θέλει να γίνει μπαλαρίνα… είναι λεπτοκαμωμένη και θα τα κατάφερνε στα σίγουρα! … Τους είπα στο σχολείο να μην την ξαναρωτήσουν γιατί είναι τόσο αδύνατη… “Έτσι είναι το σκαρί μας!”, τους είπα… “…και να μη φέρνετε το παιδί σε δύσκολη θέση”… Την πιάσανε πάλι να ξεροσταλιάζει έξω απ’ το κυλικείο και να παρακολουθεί τα παιδιά που ψωνίζανε λιχουδιές… μου είπαν πως ο σύλλογος θα συγκεντρώσει χρήματα για να βοηθήσει… ντράπηκα!...»
«...Σαν σήμερα στεφανωθήκαμε, θυμάσαι;… Πώς κυλήσανε τόσο γρήγορα τα χρόνια;… Θα γεράσουμε μέσα σ’ ένα βράδυ… αυτό φοβάμαι… Δεν θυμάμαι πια πότε περπάτησε ο μεγάλος μας… πότε έβγαλε τα πρώτα του δοντάκια το Λενιώ μας… Τρέμω για το αύριο κι έχασα το χτες τους!…. Να προσέχεις! Σ’ αγαπώ!... Μην πέφτεις κάτω… κι αυτό θα περάσει, θα δεις!... Κρυώνω… Ο χειμώνας με τρομάζει… Θα τον βγάλουμε και φέτος;… Να ήταν τρόπος να σου δείξω πόσο σ’ αγαπώ!... Δεν προλαβαίνω πια τίποτα… Ούτε έχω δώρο για σένα απόψε… Μόνο τα δάχτυλά μου μπορώ να μπλέξω στα μαλλιά σου και να τα χαϊδεύω μέχρι να ξημερώσει… Να γαληνέψει λίγο η ανάσα μας… »
«Αχ!... Να προσέχεις τα παιδιά μέχρι να γυρίσω...»
όχι με τα μάτια...
ΑπάντησηΔιαγραφήμόνο με την ψυχή μπορείς να το διαβάσεις...
καλό σου βράδυ
... και με την ψυχή γράφτηκε...
ΔιαγραφήΣ' ευχαριστώ Λύχνε μου!
Κάποτε θα λέγαμε πως είναι λυρικό, τώρα μπορούμε άνετα να πούμε πως είναι μια ιστορία βγαλμένη απ'τη ζωή μας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτ' αλήθεια βγαλμένη απ' τη ζωή... Το κείμενο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία... Αν μπορούσα, θα το αφιέρωνα σ' όλες τις "γραβάτες" που έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως Σωτήρες τους Έθνους!
ΔιαγραφήΕίμαι πεπεισμένη, ότι ακόμα κι αν έχουμε πιάσει πάτο, η Αγάπη, είναι εκείνη η αναζωογονητική δύναμη, που θα μας ανεβάσει στην επιφάνεια...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ'αυτήν ελπίζω και σ'αυτήν βασίζομαι.
Όλα τα νικάει κι ας ακουστεί κοινότοπο και τετριμμένο...
Μας συγκίνησες, Μαριώ...
... όλα και πάντα!... Νομοτελειακά Κωνσταντίνα μου!
ΔιαγραφήΕιλικρινά δεν έχω λόγια! Με συγκίνησε πολύ το κείμενό σου. Μπράβο ρε Μαράκι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ Αμαλία μου. Ας συνεχίσουμε να συγκινούμαστε, να δακρύζουμε και να στεκόμαστε αλληλέγγυοι με όσες δυνάμεις έχουμε...
ΔιαγραφήΤέλειο Μαρία μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρέπει να υπάρχει μεγάλη αγάπη για να αντέξει τέτοια βάρη και τόσες δυσκολίες.
Αν κοιτάξουμε όλοι γύρω μας, θα δούμε ότι είνα σπάνιο πια, αλλά υπάρχει αυτή η αγάπη και δεν μπορεί θα βγει κερδισμένη, όταν υπάρχει τόση, πάντα κερδίζει.
Φιλιά πολλά Μαράκι και να έχεις πολύ αγάπη πάντα γυρώ σου γιατί το αξίζεις.
Η πιο όμορφη ευχή που μου έχουν κάνει! Σ' ευχαριστώ Ελενάκι μου!
ΔιαγραφήΔεν έχω λόγια Μαρία μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό βράδυ.
Σ' ευχαριστώ Δήμητρα! Και στο δικό σου μπλογκ, αυτό που μου τράβηξε την προσοχή απ' την πρώτη στιγμή, είναι η κατάθεση αγάπης που κάνεις για τον άνθρωπό σου... μπράβο σου, δεν το συνηθίζουν πολλοί σήμερα αυτό. Θεωρείται από δεδομένο έως ντεμοντέ...
ΔιαγραφήΜ ΑΡΕΣΕΙ Μ αρεσει αυτη η Αγωνια , η λαχταρα του φοβου για το αυριο , να τα σκεφτει ολα , να τα κανει ολα και να μην γινεται τιποτα , η αμειλικτη εξουσια να σε παταει κατω. Και η αγαπη , που παει; που ειναι; ψαχνει να βρει εξοδο η διεξοδο; απαλυνει; μαλακωνει ; θεραπευει ; και σωζει!!!!! και ηρεμει τις ψυχες μας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλο , πολυ καλο
Χ.Λ.
Ελπίζω το "μ' αρέσει" να είναι σχήμα λόγου... Πάντως ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο (μου θυμίσατε λίγο κριτικό κινηματογράφου ένα πράμα...)
ΔιαγραφήΠολύ συγκινητικό Μαρία...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα'σαι καλά Φωτεινούλα μου! Φιλιά στη Θεσσαλονίκη!
ΔιαγραφήΤι συγκλονιστικό κείμενο Μαρία μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜας συγκίνησες όλους!
Καλό βράδυ
με φιλιά θαλασσινά!
Εγώ να δεις πώς συγκλονίστηκα όταν το έζησα από κοντά...
ΔιαγραφήΚαι τα φιλιά τα δικά μου, κι ας μην έχουν θάλασσα...
Καλημέρα Μαρία, να’ ξερες πόσο με «άγγιξε», τόσο αληθινό!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤρέμοντας για το αύριο χάνουμε το Τώρα μαζί με το Χτές. Χάνουμε πολλά.... υπάρχει άλλος τρόπος άραγε??
Φιλιά
Βίκυ
Σου απάντησε ήδη ο Μανώλης πιο κάτω Βίκυ μου... Συμφωνώ και συντάσσομαι απόλυτα μαζί του! Σ' ευχαριστώ πολύ...
ΔιαγραφήΤι έγραψες βρε Μαρία;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα σέβη μου!
Τι έγραψα βρε Δημήτρη; Μια αληθινή ιστορία απ' τις χιλιάδες που εξελίσσονται ήδη γύρω μας... Να'σαι καλά. Και θα μου άρεσε να κάνεις μια ενότητα για το πρόσωπο της κρίσης στην Ελλάδα. Με τα μαγικά σου χέρια, το θέμα θα πάρει άλλες διαστάσεις...
ΔιαγραφήΥπάρχει άλλος τρόπος. Δεν πρέπει να τους αφήνουμε να μας παίρνουν την ζωή μας και την ζωή των παιδιών μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜαρία είναι υπέροχο το δημιούργημα σου. Πράγματι διαβάζεται μόνο με τα μάτια της ψυχής.
Μανώλη σ' ευχαριστώ πολύ. Από καρδιάς!
ΔιαγραφήΣ' αυτό το "δεν πρέπει" είμαι γαντζωμένη πεισματικά κι εγώ... Οψόμεθα!...
Καλησπέρα Μαρία. Καλή εβδομάδα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή